De kalender is door de geschiedenis heen ontwikkeld om de tijd en de seizoenen te ordenen. De eerste kalenders ontstonden duizenden jaren geleden bij oude beschavingen, zoals de Egyptenaren en Babyloniërs. Zij baseerden hun kalenders vooral op de stand van de maan en de zon, omdat deze hielpen bij het bepalen van landbouwseizoenen en religieuze feesten.

In het oude Rome werd later een nieuwe kalender ingevoerd. In 46 v.Chr. hervormde Julius Caesar de bestaande Romeinse kalender en voerde hij de Juliaanse kalender in. Deze kalender had 365 dagen per jaar en om de vier jaar een schrikkeljaar. Toch bleek na verloop van tijd dat deze kalender niet helemaal nauwkeurig was.

Daarom werd in 1582 een nieuwe kalender ingevoerd door Paus Gregory XIII: de Gregoriaanse kalender. Hierbij werden enkele dagen overgeslagen en werden de regels voor schrikkeljaren aangepast. Deze kalender is nauwkeuriger en wordt tegenwoordig in bijna de hele wereld gebruikt.

Het belangrijkste van een spoorwegkalender is de fotografie. De beelden tonen het spoorwegmaterieel in hun natuurlijke omgeving: een stoomloc die zich werkend een helling op worstelt, een moderne elektrische locomotief die door een strak landschap snijdt, of een rangeerloc in de schemering van een emplacement. Niet alleen de trein zelf staat centraal, maar ook het samenspel met landschap, weer, licht en infrastructuur. Dat maakt de foto’s herkenbaar en emotioneel voor wie het spoor een warm hart toedraagt.